გარდაიცვალა

დღეს ჩემი მეგობარი მოკვდა. იქნებ გუშინ, ან სულაც უფრო ადრე. იმდენად შეჩვეული ვარ მსგავს ამბავს, რომ თითქოს, უკვე ვეღარაფერს ვეღარ ვგრძნობ. მაგრამ არა, გატყუებთ. იმის გაცნობიერება, რომ მოკვდა საშინელებაა, თუმცა გარდაუვალი. ადამიანი ისეთი ბუნებისაა, რომ ადრე თუ გვიან ყველაფერს ეგუება, ეს კი უფრო მარტივი მაშინაა, როცა გარდაცვალებას მიჩვეული ხარ. რა ხდება ამ დროს შენში?!- გრძნობ კიდევ ერთ იმედგაცრუებას ცხოვრებისგან, სხვა საბრალობელი ხომ არც არავინ არ გყავს. ფიქრობ, რომ ცხოვრება უამართლოა შენს მიმართ და რომ მსგავსი რამ შენ არ დაგიმსახურებია. განა ადამიანები ყოველთვის იმას ღებულობენ რასაც იმსახურებენ?!- არამც და არამც! ეს ხომ უბრალოდ ზღაპარია, რომ ყველა იმას მიიღებს რასაც იმსახურებს.

სიკვდილი, ერთი შეხედვით მარტივად წარმოსათქმელი, მაგრამ რადენი გრძნობა შეიძლება აღძრას შენში, ჰო შენ, ვინც ახლა ამას კითხულობ რას გრძნობ? ალბათ ყველა ის ადამიანი გაგახსენდა ვინც მოკვდა. სიკვდილი დიდ კვალს ტოვებს შენს სულში. გრძნობ დიდ სიცარიელეს, რომელსაც დრო ნელ-ნელა ავსებს სხვა ადამიანებით, ან უბრალოდ მარტოობით. წარმოიდგინეთ, გაიღვიძეთ ერთ დღესაც და აღმოაჩინეთ, რომ თქვენი მეგობარი გარდაიცვალა. ადამიანი, რომლის მიმართაც რაღაც განსაკუთრებული გაკავშორებდათ. ის, ვისთან ერთადაც უამრავი სისულელე ჩაგიდენია. ის ვის გამოც ბევრი რამ დაგითმია, ის ვის გასამხიარულებლადაც ყველაფერს აკეთებდი. გონება ჯერ კიდევ ბურუსს ჰყავს მოცული, ჯერ კიდევ გიჭირს ყოველივეს გაცნობიერება, მაგრამ იხსენებ დეტალებს და ხვდები, ის დღეს კი არა, უფრო დიდი ხნის წინ მოკვდა. maxresdefault

ალბათ, ყველა თქვენგანს თვალწინ ნამდვილი სიკვდილი წარმოუდგა და თანაგრძნობამ გაიღვიძა თქვენში. ესეც სიკვდილია, ოღონდ სხეულის სიკვდილისგან განსხვავებული და უფრო საშინელი. თუკი ვინმეს მსგავსი რამ გამოუცდია ის მიხვდება, რას ნიშნავს ყოველივე ამის გაცნობიერება. ბუნებრივ სიკვდილთან შეგუება უფრო მარტივია, მაგრამ ეს?-ეს რაღაც იმაზე მძიმეა. ამას თავად ადამიანი აკეთებს და შენში თავის თვს კლავს.

ადამიანს მარტოობა აშინებს და ამის გადასალახად ეძებს მათ ვისთან ერთადაც ეს აღარ შეაწუხებს. თავიდან ჰგონია, რომ ეს სწორედ ის ადამიანია, ვისთან ერთადაც ცხოვრების ბოლომდე ექნება ურთიერთობა, ვინც მისი მსგავსია, ვისთვისაც ბევრ რამეს გააკეთებს. მაგრამ ბოლოს აღმოაჩენს, რომ მისი ამაგი და მოლოდინი ამაო იყო. კი გასახსენებლად მოგონებები გჩება, მაგრამ რეალობა უფრო მწარეა. შენ იყავი იმასთან ვინც ამას არ იმსახურებდა. იცით რატომაა მარტო ყოფნა კარგი?!- იმიტომ, რომ ვერავინ შეძლებს შენთვის გულისტკენას. მარტოობა არც საშიშია და არც მტკივნეული. გარდაცვალების შემდეგ სიცარიელე ისადგურებს, აი ესა ყველაზე მტკივნეული…

P.S დასაწყისში ვთქვი, რომ მსგავს ამბავს შეჩვეული ვარ თქო, ჰო ასეა და ახლა ამის აღმოჩენა ისეთი მტკივნეული აღარაა, როგორიც თავდაპირველად. მთავარი ისაა, არ იყო მათზე დამოკიდებული და ადვილდ შეძლო მათ გარდაცვალებასთან შეგუება. ცხოვრება გრძელდება და არ მისცეთ უფლება ვინმეს, რომ თქვენს სულში ტკივილი უფრო მეტი იყოს ვიდრე ბედნიერება.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s