ვედრება

შენ ხარ ნამდვილი,ქართველი კაცი,

რომ შენს ქვეყანას გვერდში უდგახარ,

თავს დაცულად გრძნობ სამშობლოს გვერდით,

უიმისოდ კი ერთ დღესაც ვერ ძლებ.

შენ შენს ქვეყანას არ მოშორდები მთელი ცხოვრება,

შენ გიჭირს სამშობლოსგან შორს,მარტოდ ცხოვრება.

და თუ ოდესმე სამშობლოსგან შორს,შენ აღმოჩნდები,

შენი ფიქრი და საწადელია: ოღონდ როგორმე უკან დაბრუნდე.

და ღმერთს მიმართავ გაშლილი ხელით,

უფალო ღმერთო,როგორ დავბრუნდე მე სამშობლოში?!

მე მხოლოდ ერთს გთხოვ დამაბრუნე ჩემს სამშობლოში,

რადგან უმისოდ ჩემს ცხოვრებას აზრი არა აქვს.

07.08.09წელი

ჩემი სამშობლო

ესეც ჩემი ლექსიაა 22.11.2009წ.

ვინ ააყვავა ჩემი ქვეყანა,

თუ არა მეფე დიდებულებმა…

მათ ხომ გასწირეს მთელი ცხოვრება,

რომ ხალხს ეცხოვრა მსვიდ გარემოში.

სიმშვიდითა და სილამაზითა

ქვეყანა ედემს უტოლდებოდა.

არვინ არ იყო მსგავსი ქვეყნისა,

რადგან ის ჰგავდა იმ თვით ედემსა.

ჩემო სამშობლო,ჩემო სამშობლო,

ვინ არ ზრუნავდა შენს მომავალზე,

ვინ არ ზრუნავდა შვილების ბედზე

ან კიდევ ხალხის ტკბილ მომავალზე…

რამდენი ტანჯვა,რამდენი ომი,

გადაიტანე მუხლმოუყრელად.

ვის არ უნდოდა სენი მიწები ,

ხელტ რომ ჩაეგდო და ენავარდა.

ჩემო სამშობლო დიდად ტანჯულო,

შენს წარსულს ვსწავლობ და მეცოდები,

ამ ერთ პარტარა მუჭის ხელა ერს

რამდენი მტერი აღარ ჰყოლია…

ჩემო სამშობლო,შენ რომ უძლებდი,

ამდენ გასაჭირს სხვა ვინ გაუძლებს.

სხვა ვინ დადგება სენსავით მედგრად

და მტრის რისხვას ვინ არ გაექცევა?

შენს სილამაზეს კიდევ ამტკიცებს,

ამდენი მტრის ერთბაშად ყოლა…

მატ იზიდავდათ შენი ბუნება,

და ტროპიკული მცენარეები…

ჩემი ქვეყანა მშვენიერია,

ჩემი ქვეყანა ერთადერთია,

ჩემი ქვეყანა დღეს ძლიერია,

და ეს წარსულის ნაკვალევია!