მე არასოდეს განმიცდია ეს გრძნობა ასე.

ვიცი რომ შევძლებ და შევაჩერებ

თვალებზე ცრემლებს სევდისგან მოგვრილს.

რთულია ქვეყნად იცხოვრო მარტომ,

რთულია მარტომ ზიდო ეს ტვირთი.

ხალხში ტრიალებ,მაგრამ შენ მაინც,

ამ   საიდუმლოს მარტო  ატარებ.

როცა თვალებში გიყურებ სენ მე

ცხოვრება უცებ,მგონია ჩემი.

მე არასოდეს მდომებია სიცოცხლე ასე,

და არასოდეს მყვარებია არავინ ასე.

როცა  შენ  გხედავ  სიცოცხლე  მინდა,

მე  მიხარია  მაშინ  ცხოვრება.

უშენოდ სიკვდილს ემსგავსება დღეს ეს ცხოვრება,

მე შენ მიყვარხარ და არ მინდა მარტოს ცხოვრება…

08.10.2011წელი…

მე არ მეგონა რომ სიყვარული-ახლოა ჩემთან ასე.

მე ვერ გიბედავ თვალებში ცქერას,

ვიცი რომ გამთქვამს თვალები ჩემი.

ყოველთვის მინდა გიყურო მაგრამ,

სულ ვიყურები რატომღაც სხვაგან.

გიყურებ მაგრამ ისე არა,რომ შემამჩნიო,

რომ შემომხედავ ჩემი მზერა სხვაგან იქნება.

შენი თვალები ბევრ რამეს ამბობს,

შენი თვალებით ვცოცხლობ მეც დღემდე.

შენი თვალები მრავლის მთქმელია,

რაც მე მინდა კი იმისი არა…

06.10.2011წელი

და რომ ცეცხლი გიკრთის ახლაც.

მე შენს თვალებში გარკვევით ვხედავ,

ბედნიერი რომ ხარ ახლა.

შენი თვალები ისე ბრწყინავს სიხარულისგან,

რომ ამ სამყაროს მზისებრ ანათებს.

ბედნიერების მიზეზი რაა

მე დღემდე ვცდილობ ამის წაკითხვას.

შენი თვალები ისე თბილია,

ზამთარშიც ძლიერ მათბობს.

შენმა თვალებმა მხოლოდ ეს მითხრეს:

რომ სიყვარულის მე მწამდეს მარად…

06.10.2011წელი

და არ სრულდება არა.

ვინ იცის,რომ მე ოდესმე

ამისრულდება ნატვრა.

ფუჭად ნუ ხარჯავთ დროს ოცნებებში,

მით უფრო მაშინ, თუ არ სრულდება.

რთულია ქვეყნად იცხოვრო ისე,

თუ კი ოცნება არ ასრულდება.

06.10.2011წელი

გვსურს დავამარცხოთ ჩვენ ჯოჯოხეთი.

ცხოვრება არ გვაქვს ისეთი ტკბილი,

რომ ჩვენ ვიცხოვროთ ამაღლებულად.

და ალბათ მალე მოვა სიკვდილი,

მოვა და ჩუმად მოგვეპარება.

ჩუმად მოგვპარავს სულს სხეულიდან

და დაგვიტოვებს უძრავად სხეულს.

არ ვაპირებ, რომ დავნებდე სიკვდილს,

მე ხომ ცხოვრებას სულ ახლა ვიწყებ.

მე ხომ სიცოცხლე ახლა მჭირდება,

ახლა მჭირდება სიცოცხლით ტკბობა.

ვიცი დრო მოვა,მოვა სიკვდილიც

და დამიტოვებს სხეულს უძრავად.

ვიცი დრო მოვა,მოვა სიკვდილიც,

მაგრამ არ ვიცი,ჯერ კიდევ როდის.

მოვა სიკვდილი და ჩემ მკვდარ სხეულს

ჩაასვენებენ ალბათ ბნელეთში.

მე ამ სიბნელის მეშინია ყველაზე მეტად,

რადგან ვიცი,რომ დღის სინათლეს ვეღარ ვიხილავ.

მიწას მომაყრის მშობელი დედა,

და ატირდება ამქვეყნად ყველა.

მოირთვებიან შავ ტანსაცმელში,

და ალბათ ზეცაც მწარედ იტირებს.

დაისადგურებს ირგვლივ სიბნელე,

მეც ვეღარავინ ვერ დამინახავს.

ვერ შევეხები ახლა ვერავის,

რადგან უძრავად ვწევარ მიწაში.

თითქოს ვუყურებ მე შავთეთრ კინოს,

თითქოს ყველაფერს ვხედავ სიზმარში.

მაგრამ როდესაც ადგომას ვცდილობ,

ვგრძნობ ვერ ვერევი ჩემს უძრავ სხეულს.

უკვე საკმაოდ ბნელა და ცივა,

ძლიერ შემცივდა,ვგრძნობ ვიყინები.

ვგრძნობ რომ მე ვწევარ ცივ სამარეში,

და აღარ შემწევს არაფრის ძალა.

ცხოვრებას ყველა გააგრძელებს ჩვეული რიტმით,

გამიხსენებენ იშვიათად ალბათ ვინ იცის.

მე ამ ცხოვრებამ მომიღო ბოლო,

და მიმიყვანა სიკვდილის კართან.

დავენანები ვიცი,მხოლოდ ერთს,

დავენანები შავი მიწისთვის.

ყოველდღე ყვავილს მადებს ცივ გულზე,

ნეტავ ვინ არის,თუ არა დედა…

24.08.20011წელი

რომ   ცხოვრება   ოდეს   ღირდა.

ან   რას   ფიქრობთ,  რომ   ახლა   ღირს?-

რომ    ვიცხოვროთ   ჩვენ    ამქვეყნად.

ყველაფერი აირია, სხივიც გაქრა თითქოს ნათლის,

ჩვენ   ვერაფერს    ვეღარ    შევცვლით.

რაც   კი   ხდება   ჩვენს    გარშემო,-

ჩვენ    მიგვიძღვის   ბრალი   მხოლოდ.

ჩვენ   სამყაროს    ვანადგურებთ,

ვერც   კი    ვხვდებით,   თანაც   ისე.

რაც კი გვებადა ყოველივე გავანადგურეთ,

და დავიტოვეთ მხოლოდ ერთი-რწმენა ბოროტის!..

ვიცი უფალი არ დაგვტოვებს ჩვენ განსაცდელში,

ვიცი ის ცდილობს რომ დაგვიხსნას ბოროტისაგან.

შემოგვაბრუნოს,გაგვინათოს ბნელი გონება,

და სიარული ვიწყოთ ისევ ჩვენ ნათელ გზაზე.

06.08.2011წელი

თითქოს ჩაყლაპა მან არემარე.

თითქოს მეც რაღაც უცხო ვიგრძენი,

თითქოს მმართავდა უცხო ძალები.

მე მომეჩვენა უცხო გარემო,

და ვერ ვიცანი მე ვერც სამშობლო.

გული აღარ ძგერს იმავე ძალით,

როგორც აქამდე ყოველთვის ძგერდა.

ვეღარ გრძნობს ალბათ მე რომ წარმოვთქვამ,

გულით სამშობლოს,სულით სამყაროს.

დაეპატრონა ჩემს სულს ბოროტი,

თან სამუდამოდ,ალბათ ვინ იცის!..

ვინ იცის იქნებ დადგეს კვლავ ეს დღე,

და მე ნანატრი გულის ხმა ვიგრძნო.

06.08.2011წელი

06.05.2011წელი

2011წელი

05.05.2011წელი