მე დუმილს ვარჩევ

მე ამ დუმილმა ბევრი რამე დამაკარგინა,

და ვგრძნობ,რომ მალე საბოლოოდ-

-მომიღებს ბოლოს.

მაგრამ რა ვუყო სიამაყე არ მაძლევს ნებას,

ეს საიდუმლო გავუმხილო,ან ვუთხრა ვინმეს.

ვხედავ,შენს ირგვლივ ტრიალებს ხალხი,

ვხედავ რომ შენზე საუბრობს ყველა.

დადუმებული ვდგევარ და ვუსმენ,

ხალხი რომ გეთრფის როგორც ღვთაებას.

ვუსმენ,რომ ამბობს ეხ ხალხი შენზე,

უამრავ,ლამაზ სიტყვებს გულწრფელად.

მე კი ვდგავარ და ვაცეცებ თვალებს,

გაქცევა მინდა და ადგილს ვეძებ…

იქნებ მირჩიო რა ვუყო გრძნობას,

გრძნობას,რომელიც ბინადრობს გულში.

მე ოცნებებში ვეძებდი შვებას,

და მარტოობას დავუმეგობრდი.

მე სიმართლის თქმას დუმილს ვარჩევ -

-დღემდე რატოღაც,

და ეს დუმილი ვგრძნობ რომ ნელ-ნელა-

-ძალასაც მართმევს.

ვგრძნობ სიამაყე მომიღებს ბოლოს,

ვგრძნობ რომ დუმილი გამანადგურებს…

                                 26.11.2011წელი