სიცოცხლე გვინდა და სიკვდილს ვებრძვით,
გვსურს დავამარცხოთ ჩვენ ჯოჯოხეთი.
ცხოვრება არ გვაქვს ისეთი ტკბილი,
რომ ჩვენ ვიცხოვროთ ამაღლებულად.
და ალბათ მალე მოვა სიკვდილი,
მოვა და ჩუმად მოგვეპარება.
ჩუმად მოგვპარავს სულს სხეულიდან
და დაგვიტოვებს უძრავად სხეულს.
არ ვაპირებ, რომ დავნებდე სიკვდილს,
მე ხომ ცხოვრებას სულ ახლა ვიწყებ.
მე ხომ სიცოცხლე ახლა მჭირდება,
ახლა მჭირდება სიცოცხლით ტკბობა.
ვიცი დრო მოვა,მოვა სიკვდილიც
და დამიტოვებს სხეულს უძრავად.
ვიცი დრო მოვა,მოვა სიკვდილიც,
მაგრამ არ ვიცი,ჯერ კიდევ როდის.
მოვა სიკვდილი და ჩემ მკვდარ სხეულს
ჩაასვენებენ ალბათ ბნელეთში.
მე ამ სიბნელის მეშინია ყველაზე მეტად,
რადგან ვიცი,რომ დღის სინათლეს ვეღარ ვიხილავ.
მიწას მომაყრის მშობელი დედა,
და ატირდება ამქვეყნად ყველა.
მოირთვებიან შავ ტანსაცმელში,
და ალბათ ზეცაც მწარედ იტირებს.
დაისადგურებს ირგვლივ სიბნელე,
მეც ვეღარავინ ვერ დამინახავს.
ვერ შევეხები ახლა ვერავის,
რადგან უძრავად ვწევარ მიწაში.
თითქოს ვუყურებ მე შავთეთრ კინოს,
თითქოს ყველაფერს ვხედავ სიზმარში.
მაგრამ როდესაც ადგომას ვცდილობ,
ვგრძნობ ვერ ვერევი ჩემს უძრავ სხეულს.
უკვე საკმაოდ ბნელა და ცივა,
ძლიერ შემცივდა,ვგრძნობ ვიყინები.
ვგრძნობ რომ მე ვწევარ ცივ სამარეში,
და აღარ შემწევს არაფრის ძალა.
ცხოვრებას ყველა გააგრძელებს ჩვეული რიტმით,
გამიხსენებენ იშვიათად ალბათ ვინ იცის.
მე ამ ცხოვრებამ მომიღო ბოლო,
და მიმიყვანა სიკვდილის კართან.
დავენანები ვიცი,მხოლოდ ერთს,
დავენანები შავი მიწისთვის.
ყოველდღე ყვავილს მადებს ცივ გულზე,
ნეტავ ვინ არის,თუ არა დედა…
24.08.20011წელი
